باورم نمي شمه در قرن 21 در منطقه ای به نام کوهسرخ، روستايي وجود داشته باشه که به اين اندازه از همه لحاظ ضعيف باشه و از امکانات موجود در کشور فقط از نعمت برق استفاده کنند. حتي در اين منطقه تلويزيون آنتن نمي دهد. گويا مردم اين منطقه از ديد مسئولين به فراموشي سپرده شده اند.

روز سه شنبه يعني تاريخ 7 آبان سال 1389 از طرف اداره عازم روستاي کلاته تيمور بود. وسيله اي که با آن مسير پرپيچ و خم اين روستا را طي کرديم پيکان سواري اداره بود.از ريوش به سمت روستاي طرق راه افتاديم. به طرق که رسيديم از اخل کوچه هاي آن عبور کرديم و به انتهاي روستا رسيديم. احساس کردم که جاده در اينجا تمام شد. ولي وقتي دقت کردم متوجه جاده باريک خاکي شدم که مي شد با اتومبيل از آنجا عبور کرد. خلاصه چند کيلومتري را در اين مسير پر پيچ و خم گذرانديم تا اينکه به وسط کوههاي مرتفع رسيديم. جاده به نحو خطرناکي از دامنه کوهها امتدادمي يافت به نحوي که بيش از يک اتومبيل کوچک نمي توانست از آن عبور کند. در کنار اين دامنه ها دره هاي خطرناکي ديده مي شد که انسان از نگاه کردن به آن دره ها به هراس مي افتاد. در اواسط راه در اين دامنه ها احساس کردم که جاده به انتها رسيد و راهي براي ادامه مسير نيست . ولي وقتي نزديکتر که مي شديم مي ديدم که ادامه مسير به شکل خطرناکي ممکن است. وقتي با شيب تندي به قله کوهها مي رسيديم  ادامه مسير را با شيب تندي به سمت پايين مي رفتيم و دوباره به کوه ديگري مي رسيديم و معلوم بود که ادامه مسير را بايد در دامنه کوه و با وضع خطرناکي که ذکر شد ادامه دهيم. تا اينکه پس از 50 دقيقه توانستيم به روستاي کلاته تيمور برسيم.

ابتداي اين روستا را درختان گردويي زيبا فراگرفته است که منظره زيبايي را براي روستا به ارمغان آورده است.و دليل اصلي سکونت مردم همين درختان گردو است که مهمترين کشاورزي مردم اين روستا است.

در ابتدا که وارد کلاس شديم، دانش آموزان بانشاطي را ديدم که با سلام و صلوات و شعرهاي زيبا به استقبال ما آمدند و بعد از احوالپرسي با من و آقاي عليمرداني سرجايشان نشستند. و آقاي عليمرداني (مسئول روابط عمومي و انجمن اوليا و مربيان اداره آموزش و پرورش منطقه کوهسرخ) با آنها صحبت کردو سپس من يک تست هوش از اين دانش آموزان پرسيدم تا محدوده ضريب هوشي اين دانش آموزان را بفهمم. من قبلا  سوال را در شهرستان کاشمر و شهر ريوش و ساير روستاها پرسيده بودم که بعضي ها جواب نادرست ارائه کردند و بعضي ها هم با تاخير و فکرکردن زياد به آن جواب درست مي دادند. ولي خداراشاهد مي گيرم که بلافاصله پس از پرسيدن سوال جوابها، خيلي از دانش آموزان جواب را باصداي بلند گفتند که براي من بسيار تعجب آور بود.

به هر حال، به نظر من در اين روستا استعدادهايي ازبي مي روند.

بالاترين سطح سواد فعلا پنجم ابتدايي است. ولي مثل اينکه امسال دو يا سه نفر به مدرسه راهنمايي شبانه روزي براهني فر رفته اند . اميدوارم که دوام بياورند و ترک تحصيل نکنند.

 

چند دقیقه ای در داخل کلاس با بچه ها حرف زدیم سپس برای ادامه صحبت ها به محوطه بیرون رفتیم.

سوالاتی که از آنها پرسیدم این بودکه :

1- به چه ورزشی علاقه دارید؟ همگی باهم (دختر و پسر) گفتند که آقا فوتبال، آقا فوتبال

2- نام یک نفر از فوتبالیست های مشهور کشور یا جهان را نام ببرید؟  دانش آموزان  به دلیل نداشتن امکاناتی نظیر تلویزیون و... نام هیچ بازیکنی را نمی دانستند.

3- نام چند نفر از دانشمندان ایران و جهان را نام ببرید؟  دانش آموزان باز هم به دلیل نداشتن امکاناتی نظیر تلویزیون و... نام هیچ دانشمندی را نمی دانستند.

4- آیا شما که در حال مطالعه این مطالب هستید مایل به بازدید از این روستا و کمک به این دانش آموزان هستید؟ جواب : نه، چون ما مشغله کاری

مان زیاد است و خیلی پول را دوست داریم، فرصت این طور کارها را نداریم. درست است؟ یا نه؟

اگر کسی مایل به کمک بود (به هر نحوی، نه فقط کمک مالی) با 09159332402تماس حاصل فرمایید.